Minął rok od upadku rebelii i ogłoszenia w mediach dokonania egzekucji jej przywódcy - Zero. Echa powstania wciąż pobrzmiewają w postaci prześladowań mieszkańców „Strefy 11” – obywatelom dawnej Japonii chyba jeszcze nigdy tak źle się nie powodziło. Młody student o imieniu Lelouch wiedzie w tym czasie beztroskie życie, nie zdając sobie sprawy, że każdy jego krok jest monitorowany. Co więcej – wydaje się być zupełnie nieświadomy, że to on był przywódcą rebelii. Pewnego dnia, w czasie wesołego wagarowania, postanawia wybrać się do luksusowego kasyna, aby tam, swoim zwyczajem, stoczyć pojedynek szachowy z jakimś zamożnym szlachcicem. Nie zdaje sobie sprawy, że nad jego głową zbierają się w błyskawicznym tempie burzowe chmury i gniew pokonanego przeciwnika będzie tylko błahym preludium w porównaniu do tego, co zgotowali ludzie świadomi jego tożsamości, tożsamości o której Lelouch najwyraźniej zupełnie zapomniał…

Muszę przyznać, że pierwszy sezon „Code Geaas” obejrzałem z mieszanymi uczuciami, jednak z przewagą tych negatywnych. Twórcy nie potrafili wzbudzić u mnie wiary w kreowaną wizję świata i jego mieszkańców – nie potrafiłem zżyć się z bohaterami tej opowieści, ich dylematy wydawały mi się błahe, a działania polityczne i zbrojne, choć widowiskowe, były dla mnie nieprzekonujące. Na szczęście dynamiczna akcja oraz dobrze zaplanowana i zrealizowana fabuła pozwoliły mi dotrwać do całkiem ciekawej końcówki, jednak serię skończyłem z postanowieniem darowania sobie kontynuacji.

Tymczasem, po obejrzeniu odcinka rozpoczynającego nowy sezon, muszę przyznać, że druga odsłona rozpoczyna się niezwykle ciekawie i emocjonująco, a moja niechęć w czasie seansu szybko odeszła w niebyt i jestem bardzo ciekawy jak sprawy się potoczą w dalszych epizodach. Wydaje mi się, że jest to spowodowane dużo bardziej „poważnym” i naturalistycznym podejściem do fabuły niż na początku pierwszego sezonu. Gdy po krótkim wprowadzeniu rusza właściwa akcja, klimat robi się mroczny, krwawy i brutalny, co w połączeniu z patosem i teatralnością niektórych scen czyni całość bardzo efektowną. Jeśli drugi sezon będzie taki jak pierwszy odcinek, to nie pozostaje nic innego jak tylko z przyjemnością go oglądać.

Graficznie nie ma wyraźnych zmian – stylizacja jest identyczna jak poprzednio, a zarówno tła, postaci i animacja są dobrej jakości. Moją uwagę zwróciła muzyka i udźwiękowienie – głosy, ambient i odgłosy tła są rewelacyjnie zrealizowane, a muzyka nie dość, że sama w sobie ciekawa i efektowna, to bardzo dobrze podkreśla wymowę scen i buduje klimat. Szczególnie przodują tu smutne i lekko dysonansowe partie instrumentów smyczkowych, oraz śliczny, zwiewny i bardzo klimatyczny motyw grany na fortepianie delikatnymi i cichymi molowymi arpeggiami z towarzyszeniem syntezatorowych podkładów, przechodzący przez szybkie i lekko jazzujące przejście na lżejsze i weselsze motywy w tonacji durowej, by następnie płynnie wrócić do pierwotnego, smutnego początku. Muzyka w dynamicznych momentach jest także ciekawa, dobrze dobra i podkreślająca to, co dzieje się na ekranie.